mandag 20. juni 2016

Naustsoga

Om alt er omskiftande, alt verkar laust
så veit du eg står her så trygt og så traust
med minne eg gøymer i bjelkane taust
for eg er eit grindverksbygd naust
Og her var det eingong eit yrande liv
folk lassa i båtar med sterkarma hiv
Om straumen var stri og om vinden var stiv
dei rodde med mot og med driv
 
Det hende i mellom at det vart for stritt
dei minna er ikkje så lett å bli kvitt
frå eg husa kroppar så kvite som kritt
då stakk det i nausthjartet mitt
Nei då er det betre å tenkja litt på
då fjorden var blankast og himmelen blå
og storlaksen slompa på veg heimefrå
På naustbakken slo dei med ljå
 
Og rundt meg vaks raude og saftige bær
som borna dei plukka, og fangsten var svær
Så dyppa dei leande ned sine tær
i fjorden som eg har så kjær
Ein kar kom frå gilja med båten sin full
av laks som var fjorden sitt finaste gull
Så bytte han klede, tok på busserull
og spela på fela ein sull
 
No står eg her einsam og prøver forstå
kvar det vart av alt som eg har fått sjå
Eg kjenner det inst i den mørkaste krå
at sjølv om eg står litt på skrå
så gøymer eg minne av viktig verdi
er vitne om ei forlengst bortkomen tid
Ja, set deg litt her og slepp tankane fri
så kviskrar eg naustsoga mi
 © Kristin Straume Audestad
 
Dette diktet var eigentleg meint som ein song i bursdagsgåve til broren min i fjor, men kom meg aldri til å laga melodi til det. Eg har tenkt mange gongar på kor spennande det hadde vore om gamle ting kunne fortelja historiane sine. Eg trur me kunne lært ein god del av dei, i så fall. Mistenker at folk hadde mykje dei same problema før i tida som no, berre i andre utgåver... Men dei levde på eit anna vis, og eg trur at dei på ein måte levde rikare enn me gjer i dag, for dei levde nærare kvarandre, nærare naturen, nærare liv og død, og meir utan filter. Sjølv om det var mykje ein ikkje snakka høgt om, som no er allment kjent og blir teke opp i media nesten dagleg, trur eg me likevel har mista noko anna på vegen. 
No ser me ofte det meste på ein eller annan skjerm før me møter det i det verkelege liv. Ein har kontakt med andre folk via skjermar. Ein får nesten ikkje augekontakt med folk rundt seg i det daglege, dei glor ned i mobilane sine. Eg er redd folk òg lyttar mindre til dei eldre enn dei gjorde før. For om ikkje gamle ting kan fortelja om "gamle dagar", så finst det ein god del eldre folk som gjerne fortel om korleis ting var før. Det er liksom avleggs å bry seg om dette, ting skiftar så fort, og ein prøver å henga med i svingane. Men gløymer å lytta til dei som har opplevd andre tider, og læra av dei.
Dette vart i grunn berre rotete, eg har visst mange tankar på ein gong, veit ikkje om alt stemmer ein gong... Men tjohei, det er sommar og mange har ferie! Kanskje de kan bruka litt av den til å besøka nokon eldre slektningar? Det er fint å visa at ein verdset også dei eldre.
Eg har forresten grubla ei stund på kva eg skal gjera med bloggen framover (den byrjar å bli gamal og utdatert den òg..). Føler eg nærmar meg eit vegskilje, og har lyst til å skriva andre tekstar og i andre format. Men har mange halvskrivne dikt eg skal prøva å ferdigstilla og hiva ut i løpet av sommaren/tidleg haust. Og så tenkjer eg at eg etterpå legg bloggen i dvale ein lengre periode, muligens for godt (utan å fjerna den frå nettet, då). Hiv gjerne ut eit dikt ein sjeldan gong om det dukkar opp noko som eg har lyst til å få ut, men ikkje noko elles. Det er no ikkje akkurat så mange som er innom her at eg trur det vert eit stort sakn for folk, men greitt å seia litt korleis eg tenkjer, for deko trufaste som er innom jamnleg :) Det nærmar seg 500 dikt på bloggen, så eg lurar jo på om eg skal bruka nokre av dei til noko, men veit ikkje heilt kva endå. Uansett må de ha fine sommardagar, og husk å slappa av! <3

søndag 12. juni 2016

Du er

eg trur
du er

mange fornektar deg
fortrengjer deg
trur ikkje

eg skjønar dei 
det er ikkje så lett
å tru på noko ein ikkje ser
og som kan verka så fjernt
når ein nesten ikkje kan tru
på det ein ser ein gong

men når eg ser
verkeleg ser
rundt meg

vårgrønt gras med doggdropar i
symjande fuglar i solblenk-bylgjer
bekken som klukkar seg sakte gjennom bjørkeskogen

då kjennest det rart
at tru at alt dette vart til
av eit smell i ingenting

og når eg høyrer trillande barnelatter
ser sølvglimtet i augene deira
og kjenner kjærleiken som strøymer mellom oss

 veit eg at det må vera noko meir
nokon som også er full av
kjærleik til oss

og eg trur
det er
du


(c) Kristin S. Audestad

Eg har i lengre tid skrive på eit innlegg om trua mi. Eg var oppteken av å få det så riktig og forståeleg som mogleg, forklara kvifor eg trur, kva som er grunnlaget for trua mi, og prøva å imøtekoma og gå inn på ulike motførestillingar som folk måtte ha mot kristendommen. Til slutt såg det meir ut som ein veldig (VELDIG) lang forsvarstale enn eit innlegg som var interessant å lesa.  Og så byrja eg å lura på kvifor eg følte så veldig for å forsvara trua mi. Eg opplever sjeldan personleg at nokon angrip meg på det området. Men når eg innimellom les artiklar i forhold til tru og religion, og ser kor unyansert negative ein del kommentarar er, blir eg litt skremt. Og så tenkjer eg at det sikkert er fleire som tenkjer slik («religion er rota til alt vondt» og så vidare), og synest det er veldig trist. Eg synest i grunn det kunne vore fokusert meir på alt det gode folk gjer som fylgje av trua si… (Ja, eg veit mange vonde ting har blitt gjort i kristendommen sitt namn. Av MENNESKE som har feila. Ikkje av Jesus.)

Eg veit jo at det er mange som ikkje er kristne, og ueinige i det eg trur på, og det forstår eg jo, sjølv om eg ikkje trur alle heilt veit kva det går i. Dei har gjerne møtt personar som kalla seg kristne, men ikkje oppførte seg noko fint. Det er synd at det skal vera slik, at menneske øydelegg for Gud. Føler i grunn også at det ikkje er heilt «akseptert» i alle kretsar å vera kristen i dag. Du er liksom passe naiv som trur at det finst noko meir enn det me kan sjå med eigne auge, og trur på det som står i ei hauggamal bok. Intellektuell er du i alle fall ikkje. (Er det forresten eit kvalitetsstempel å vera intellektuell? Er du betre enn andre menneske då?)  

Som den grublaren eg er, kan eg lova dykk at eg har tenkt mykje over det som står i Bibelen, og kva eg eigentleg trur på. Spesielt etter at eg fekk jobb i kyrkja som trusopplærar (nei, ikkje truse-opplærar), har eg måtta gått nokon rundar med meg sjølv, for å vita at eg kunne stå for det eg no som ein del av jobben min skal formidla vidare til borna. Tru og tvil høyrer saman. Og eg har tvila innimellom, av og til ofte. Eg har nokre ankepunkt som er vanskelege, for ikkje å seia umoglege, å finna ut av. Det er ikkje alt i Bibelen eg trur kan tolkast heilt bokstaveleg, blant anna. Og det er ikkje alt ein bør lesa utan bakgrunnskunnskap, ein bør vita litt om heilskapen, og få hjelp til å setja dei ulike delane av Bibelen i samanheng, før ein les. Få dei naudsynte "brillene" på. Eg avfeier ikkje vitskapen. Men trur heller ikkje den treng å stå i kontrast til det eg trur på, nødvendigvis. Noko av det vanskelegaste med å tru, er at du aldri sikkert får vita. Men Gudstrua gjev ein dimensjon til livet som ikkje noko anna klarar. Ein dimensjon eg trur me treng. Og som me søkjer etter, om me ikkje har den.

Eg har i alle fall landa på at det kjennest riktig, og viktig, for meg å tru på Gud, og på at Jesus er sonen hans. Dette har eg blant anna resonnert meg fram til ganske logisk – er det mogleg at alt dette vakre som me omgjev oss med, og den kjærleiken me ber med oss og har i oss har blitt til heilt av seg sjølv? Eg klarar ikkje skjøna at det er slik. Slik eg ser det, står det ein Skapar bak. Med stor kjærleik til oss. Sjølv om det skjer mykje vondt i verda, finst det òg kjærleik, midt i det vonde. Eg trur ikkje det er Gud som styrer alt som skjer, men eg trur Han er med oss når me treng Han.

 Men meir enn at eg har resonnert meg fram til det, er det noko eg kjenner på meg at er riktig. Når eg ber, blir eg rolig og trygg, og kjenner på meg at Gud er med meg. At Han er glad i meg, at Han vil meg vel, og er med både i motgang og medgang, om eg ynskjer det. At Han har ein plan for meg både for dette livet og for det som skjer etter eg er død. Og eg forstår at det i beste fall høyrest rart og sært ut om du ikkje trur på det. Men då håpar eg du i alle fall kan respektera at det er slik for meg.

Om me prøver å leva som Jesus gjorde, og det er jo eit viktig mål (som er plett umogleg å nå heilt), vil me gjera gode ting, visa kjærleik til menneske, og tilgje. Eg trur ikkje det medfører noko negativt med å streba etter å leva slik. Det er fleire fallgruver ein kan gå i som kristen, blant anna å laga seg «lover og reglar» som må fylgjast, og som viser kven som er «verdige» nok, eller «kristne nok». Dette er ikkje vegen å gå tenkjer eg, og medfører berre at ein kjenner seg mislykka når ein ikkje får det til, eller at ein skremmer andre vekk frå trua si. Eg høyrde ein pastor seia at han ikkje kalla seg kristen. Dette var fordi folk knytta så mange ulike eigenskapar til dette ordet, alt etter kven andre "kristne" dei hadde møtt, og han var ganske sikker på at ein del av desse eigenskapane ville han ikkje bli tillagt.  


Nei, no skal eg slutta før dette innlegget vert like langt som det opprinnelege (som er over dobbelt så langt…). Men eg har i alle fall funne ut, og kjent på meg, at eit liv som kristen er eit godt liv. Eit rikt liv, med fleire dimensjonar, og med kjærleik og omsorg og nærleik til menneske, og til Gud. Eg seier ikkje at det er eit enkelt og perfekt liv. Men det er ikkje eit liv som hindrar ein i å leva, det er eit liv som kan gjera ein fri. Om ein vågar å tru, og prøver å leva som Jesus gjorde. Og husk at det kan vera ein viss skilnad på å leva som Jesus gjorde, og som andre kristne gjer. For det er vanskeleg, og me vil alltid feila innimellom, sjølv om me prøver så godt me kan. Det som i alle fall er veldig greitt: om eg tek feil, og det ikkje finst noko meir enn det me sansar her på jorda, eller eit liv etter døden, vil eg sannsynlegvis aldri få vita det! ;)   

lørdag 11. juni 2016

ein blom er ikkje berre ein blom



ein blom er ikkje berre ein blom
det er yndige skogfiol
søte forglemmegei
mjuke raudkløver
livskraftige løvetann
nikkande blåklokker
vårglade hestehov
og mange fleire

eit tre er ikkje berre eit tre
det er spraglete bjørk
traust gråor
skjelvande osp
høgstrekt furu
duftande hegg
solide ask
og mange fleire

ein fugl er ikkje berre ein fugl
det er smettande raudstrupe
hoppande gråtrast
syngjande stare
masete måse
kjærkomen linerle
kjeftete skjor
og mange fleire

ein fisk er ikkje berre ein fisk
det er sprellande makrell
langsame lyr
spretne laks
skjeggete torsk
slimete ål
stimete sild
og mange fleire

natur er ikkje berre natur
men det veit du jo
så bruk namna
på det du ser
høyrer, luktar 
i naturen
bli kjend med det
og slik glad i det

© Kristin Straume Audestad

Mammo mi har alltid vore glad i naturen. Når me har vore ute, har ho vore nøye med å bruka dei rette namna på det me har sett og høyrt rundt oss. Me har vel sjeldan snakka om "fuglar", men mykje om blant andre linerla som me ventar på om våren, rugda som fyk si vande rute med hese skrik i skumringa, orren som spelar så me høyrer det heilt ned til garden, og den vesle gjerdesmetten me får eit glimt av innimellom. Når det gjeld blomar, likar mammo skogfiol aller best. Ho veit nokre halv-hemmelege stadar det veks liljekonvall, ho kikkar etter tepperota i stiane når det nermar seg sommar, og i ei skråning ser ho etter nattfiolen, som berre luktar godt om natta. 

Dette har nok smitta, for eg tek meg sjølv i å "namngje" mykje av det me ser og finn når eg er ute med borna. Eg trur det er viktig å kunna skilja mellom ulike artar, både når det gjeld plantar, fisk, fuglar, insekt og dyr. Då blir ein mykje meir observant, får eit blikk for detaljar, ser, høyrer, luktar naturen rundt seg, og set også meir pris på den. Det er i alle fall min teori... 

Skal ikkje lata som eg er nokon ekspert, men kan vel nok til at det skal vera mogleg å skildra mykje av dei vanlege artane me møter når me bevegar oss ute. Og så er det jo då ekstra spennande om me finn ein blom me ikkje heilt veit kva heiter, eller ser ein fugl på fuglebrettet som me ikkje har sett før! Kan den vera sjeldan? Ikkje fortvil om du ikkje har ei like naturinteressert mor som meg, og ikkje ein gong veit skilnaden på ein spurv og ei kjøtmeis. Men i så tilfelle synest eg det kan vera ein idè (les:på høg tid...) å prøva å læra litt meir i alle fall. Det er kjekt, spesielt når du har born med på tur! Ta med deg ei fuglebok, ei insektsbok og ei bok om sporteikn i naturen neste gong du går på tur. Evt. bruk google viss du treng plassen i sekken til mat og drikke... 

 Det kan forresten ha sine ulemper òg, å vera så interessert i det ein har rundt seg. Ein treningstur får kanskje ikkje same effekten når du stoppar for å leita etter skogfiolen der du veit den var i fjor, eller for å sjå om raudstrupen du pleier sjå, dukkar opp på same staden. Eller når du berre rett og slett må stå litt i ro og nyta synet av den vakre bjørkeskogen når morgondoggen kvilar i graset mellom trea medan morgonfuglane (obs obs: dette er ingen reell art...) syng for full strupe... Men drit i treninga nett då, eg trur det å sansa naturen slik gjer vel så godt for kropp og sjel som den der jogginga (det einaste eg sansar når eg joggar er blodsmak i kjeften). 

søndag 5. juni 2016

Alt som gjekk bra

ein augneblunk

og alt kunne vore
annleis

viss den bilen var litt tidlegare
eller eg litt seinare
kunne den digre smellen vore eit faktum

og guten som snubla på skogsstien
tenk om han snubla i ein annan stein
som den rett ved det vesle stupet?

eller barnevogna som brått trilla litt ut i vegen
fordi eg hadde gløymd bremsen i farten
tenk om det hadde kome ein trailer forbi nett då?

av og til skjer det fæle, tragiske ting
men me har òg lov til å vera takksame
for alt som gjekk bra

og kanskje læra noko av det

© Kristin Straume Audestad

Eg hadde ein skikkeleg ekkel episode i går, som i grunn var min eigen feil, og det gjorde den endå eklare. Eg skulle svinga ut frå eit kryss, der det var veldig dårleg sikt. Du ser eigentleg ikkje om det kjem bil før du er litt ute i vegen. Køyrde med vindaugene heilt nedrulla, og høyrde no ingen bil, så eg blinka meg mot venstre (heilt unødvendig når ingen såg det likevel) og køyrde ut. Der kom det sjølvsagt ein bil frå venstre, veldig nært. På refleks gassa eg på og svinga meg fort forbi han. Det gjekk fint. Men etterpå sat skrekken i kroppen. Hadde det gått litt annleis, hadde eg fått han med fronten rett inn i førarsida mi. Eg var skremt, og eg var flau. Eg sa unnskyld høgt mange gongar, til både den andre bilføraren som eg sikkert skremte vettet av (men naturlegvis ikkje høyrde meg, og sikkert framleis er sint på meg), og til dottera mi som sat baki, og òg kunne blitt eit uskuldig offer fordi eg var ubetenksom og ikkje seifa med å sleppa meg roleg fram til eg såg skikkeleg (sjølv om eg allereie då hadde vore litt uti vegen hadde eg nok kunna bremsa fort og bilen svinga unna meg). 

Dette var ein advarsel. Dette var noko eg skulle læra av. Eg kjem nok aldri til å gjera det der igjen. Unnskyld! Og så tenkjer eg at det sannsynlegvis skjer mange fleire slike advarsel-ulykker enn faktiske alvorlege ulykker. Men dei høyrer ein sjølvsagt ikkje så ofte om. Det er liksom ikkje så spennande å gå inn på ei nettavis og lesa om "Martin" som nesten kræsja. Eller "Nora" som nesten datt uti ein foss. Eller "Ali" som skulle ta selfie på togstasjonen og snubla når toget kom, men ramla på "rett side" av den gule tryggleiksstripa. Det hender jo innimellom ein høyrer om dei som unnslapp steinras og slikt då, men elles skjer det nok mange "småting" rundtom, som kunne blitt store og skumle om dei hende til ei litt anna tid, eller på ein annan stad. Det er jo ein viss forskjell på ulykker som kunne hendt pga. tilfeldigheiter, og ulykker som kunne hendt pga. feilvurderingar. Men ganske mange ulykker som faktisk skjer, er vel pga. ein kombinasjon av desse - evt. skjer dei IKKJE, som ein kombinasjon av desse.

 Når ein går inn på nettavisene les ein ofte mest om alt som har gått gale. Og det er forferdeleg, det er tragisk, og eg tenkjer alltid på dei pårørande etter dødsulykker, og korleis dei må ha det no.  Ber gjerne litt for dei. Men det er ikkje berre tragiske ting som skjer, heldigvis. Det skjer mykje godt òg, og mange gongar går det bra. Ein kan ikkje stenga seg inne i frykt for at det verste skal skje, for det verste skjer heldigvis ganske sjeldan. Som oftast går det bra. Og så kan ein vera glad for det, og kanskje læra noko av det, om ein eigentleg kunne ha handla annleis. Eg lærte i alle fall noko i går. 





onsdag 1. juni 2016

Vårkveld i skogen


No kjem eg att, forventningsfull
eg veit jo kva eg finn
Her på dei kjende stiane
sig roen atter inn

Og bjønnskjegget er nedtrakka
av fleire folk på leit
Dei søkjer vekk frå skjermane
som alt for mykje veit

Der under einerbuska veks
ein skogfiol seg stor
Eg stoppar stilt og tenkjer
at han òg var der i fjor

Eit varsamt drag stryk kjaken min
Det duftar framleis hegg
og fuktig mose, blåbærlyng
som kitlar mot min legg

Eg plukkar meg ei gauksyre
som smakar syrleg skog
Og tar ein sup av bekken
mens eg minnest han som drog

Så vidare, eg veit jo kva som
ventar rundt kvar sving
Men grantreet med sterke røter
røper ingenting

Og fuglesongen – fuglesongen!
den tar ikkje slutt
Svarttrasta og raudstrupen
syng saman i salutt

Så ruslar eg visst heimover
Dei ventar sikkert no
Men med meg tek eg heggeduft
og fuglesong og ro

Det beste er at sjølv om det
lir langt før eg kjem att
går ting sin gong i skogen
Vår og vinter, dag og natt

Nei, skogen treng slett ikkje meg
det er jo ganske klart
Men eg – ja eg treng skogen
det har eg støtt erfart

© Kristin Straume Audestad

Eg trur faktisk ikkje eg skriv meir eg, dette vart så langt at det sa i grunn det meste... 

torsdag 19. mai 2016

Når eg ein gong døyr



når eg ein gong døyr
(det gjer eg jo før eller seinare
men helst seinare
for det er så mykje eg skulle gjort før)

men når eg ein gong døyr
vil eg helst ikkje de skal
sørgja så voldsomt over meg
eg har det nok fint eg då

stundene me ikkje rakk oppleva
og det me aldri får gjera saman att
kan de sørgja ein del for
det er godt å få det ut

det gode eg sa 
er det fint om de hugsar
det blir kanskje ekstra viktig for dykk
når eg er borte

men hugs også dei dårlege sidene mine
uvanane - eg var `kje nett nokon helgen
og le av meg så mykje de vil
eg ler med eg, der eg er

og for all del 
lev vidare
ha det så godt som de klarar
om ikkje anna, så for mi skuld?

forresten
om eg veit det litt før
at slutten nermar seg
er det mogleg eg blir litt (ekstra?) tverr og vanskeleg

men det er berre fordi de også skal
bli pittelitt glade
for å bli kvitt meg for ei stund

for me treffest vel att?

© Kristin Straume Audestad

Eg har innimellom vore redd for å døy. Så redd at det sikkert har hindra meg i å gjera det eg eigentleg har villa, på grunn av (ofte urealistisk) frykt for at det blei det siste eg gjorde. Mest har eg vel vore redd for at eg har vore alvorleg sjuk. Det har no ikkje slått til endå, heldigvis, og eg er ikkje så ofte redd som før. Men av og til kjem redsla krypande, gjerne saman med eit eller anna eg går og kjenner på, som eg er sikker på eg ikkje har kjent noko til før. Eventuelt som eg har kjent på så lenge at eg tenkjer det er for seint uansett. Då krisemaksimerer eg, og førebur meg på det verste. Går til slutt til doktor, og forventar berre ei bekrefting på at eg har rett og snart ligg på det siste. Blir like overraska og letta kvar gong det viser seg at frykta var grunnlaus. Etterpå kan eg tulla med det, veit jo at eg overreagerer, men nett når eg er midt inni den der "eg er alvorleg sjuk-bobla" er det heilt særiøst og verkeleg for meg, og vanskeleg å sjå nyansert på. 

Har etter kvart funne ut at det beste er å forsona meg med at eg til slutt kjem til å døy. Men at det er dumt å la vera å leva i mellomtida. Ikkje minst så har eg trua på Gud, og Jesus som døydde og stod opp att for oss, som ein styrke og tryggleik i kvardagen, med ein lovnad om at døden ikkje treng vera slutten på alt godt. Berre slutten på den delen av livet som er vond, og byrjinga på noko som er så godt at ein ikkje heilt fattar det. Eg veit om fleire eldre som med himmellengt og glede har venta på å døy. Eg er ikkje heilt der. Har så mange eg er glad i her nede, og føler eg har meir å gjera og få ut av livet. 

Men om det brått skulle visa seg at eg ikkje hadde hatt lenge att, kjenner eg, i alle fall på dette tidspunktet, at eg er fornøgd med det eg har fått ut av livet til no også. Og så får heller denne vissheita om at me har begrensa med tid på denne jorda gjera at eg prøver å ikkje utsetja så ofte ting som gjer meg glad, som det å lesa og skriva, leika med borna, eller ha gode samtalar med kjende eller ukjende. Bør prøva å utsetja litt oftare ting som ikkje er så viktige akkurat der og då (det er eg i grunn ganske god til uansett - når det gjeld husarbeid og slikt). 

søndag 15. mai 2016

Alle andre

alle andre har det bra
smiler mot sola
omgitt av gode vener
og kjærleg familie
i nydelege hagar
på høge toppar
i fine hus

du sit i ditt eige
ser rotete krokar
ugras i hagen
ingen vener ringjer på
ikkje nett i dag i alle fall
og der sit du inne
og ser bileta til alle dei andre

er du sjalu?
bittelitt?

du veit ikkje kva dei andre har
i krokane sine, du
du ser ikkje kva dei strevar med

du treng ikkje vera nokon andre
du er best når du er deg sjølv
og du har folk å vera med
berre du tør å seia
kom

forresten
ikkje gløym
at for alle andre
er du
ein av alle dei andre

Kristin Straume Audestad


Det er så lett å bli opphengt i kva alle andre får til. Ein ser det jo så tydeleg, på facebook, på instagram, på snap. Til og med i avisa innimellom... Nokon er flinke til å gleda seg saman med folk, og bli inspirert på ein positiv måte. Eg beundrar desse! Andre stressar med at DET burde eg òg gjort og DET skulle eg jo tenkt på for lenge sidan, og DEI er saman med venene sine og det burde sikkert EG òg vore, og.. jammen... Korleis skal eg REKKA alt det der? Eg får det jo ikkje TIL! Eg er MISLYKKA!  Sjølv om ein les side opp og side ned om at ein ikkje skal tenkja slik, og at facebook og instagram berre viser glansbileta, er det ikkje alltid lett å få fornuften til å ta styringa.

For ein ser jo det ein ser. Menneske som KOSAR seg. Hjelpemeg som dei kosar seg. EG ÒG VIL KOSA MEG! Og så gløymer ein at ein faktisk hadde det ganske så koseleg heilt til ein såg alle bileta av andre som koste seg. Sjalusi. Det er vel i grunn det det heiter. Det heng gjerne saman med mykje anna òg, som dårleg sjølvbilete osv., i tillegg til at sjalusi-kjensla varierer med dagsformen. Så kva gjer ein når ein kjenner den ekle smaken i munnen?  Det er jo fleire moglegheiter... Ein kan gulpa det i seg, og skriva søte kommentarar med mange hjarte-smilefjes fordi ein har dårleg samvit for at ein var sjalu. Ein kan logga av instagram og facebook (men korleis skal ein då vita kva andre folk gjer, må ein liksom SNAKKA med folk no då?). Ein kan la vera å trykkja "tommel opp" eller "hjarte". Nix, nei, dykk har eg unnt det gode liv lenge nok, no kan de godt få ein kloakklekkasje på badet eller noko slikt... 

Eller... Søren, det var her det skulle koma eit veldig fint og moralsk alternativ som gjorde deg som lesar til eit nytt og betre menneske som verkeleg frå inst i hjartet unner alle andre å ha det supert, fordi ein veit at livet ikkje alltid er supert, og fordi ein i grunn har det ganske godt sjølv viss ein kjenner etter, og den største gleda du kan ha, det er jo å gjera andre glad. Men det var vanskeleg å koma på noko konkret alternativ i grunn. Og fy meg, eg legg jo på ein måte til grunn at du som les faktisk er slik som inst inne er litt sjalu når det verkar som alle andre kosar seg så grådig, og har så mange vener, og du sjølv har ein dårleg dag. Det er sikkert frekt av meg å tilleggja deg denne sjalusi-kjensla slik utan vidare. Eg håpar de unnskylder meg, og at det berre er eg som kjenner det der idiotiske sjalu-stikket som eg er kjempeflau av at eg kjenner, men som eg kjenner likevel. 

Likar ikkje å innrømma det ein gong, føler det gjer meg til ein ussel person, sjølv om det er ei høgst menneskeleg kjensle. For eg vil jo at alle skal ha det bra! Og eg har veldig lyst til at folk skal fokusera på det som er bra og godt i livet sitt, og det å dela slikt med andre, hjelper ein jo til eit positivt fokus. Eg trur nok heller ikkje løysinga er at folk ikkje tør visa at dei har det kjekt, for å spara andre for det sjalu stikket. Dessutan veit eg at det finst mange flotte menneske som verkeleg unner andre å ha det bra, sjølv på dagar ein sjølv ikkje har det supert. Eller som ikkje bryr seg så felt om kva andre gjer, og er mest opptekne av å gjera det beste ut av sine eigne dagar. Eg trur nok dette med å samanlikna seg med andre, og føla at ein sjølv sit att med "svarteper", handlar mykje om personlegdom, og kor trygg ein er på seg sjølv. Og dagsform. Som igjen har med nok søvn, mat, drikke og slikt å gjera.

Eg er i alle fall nøydd til å tru at dette kan "fiksast", for eg likar ikkje meg sjølv når eg kjenner det der sjalu stikket. Eg vil ikkje vera slik. Eg trur ikkje det gjer meg til nokon god person. Og det er ei ekkel kjensle å ha i kroppen. Så eg lyt øva meg. Kopla litt meir av frå sosiale media. Kjenna etter om morgonen kva eg har lyst til å få ut av dagen. Er det nokon eg kan gjera noko godt for? Nokon eg treng å snakka med? Vera til stades for borna, utan å føla at eg burde ha gjort alt det som eg ser andre gjer, eller trykka på mobilen. Sova nok, drikka nok. Og be om hjelp til å fokusera på det rette. Huska på at eg også er "alle dei andre", for alle andre enn meg sjølv. Så korleis kan eg vera ein "annan" som gjer at folk føler seg bra?

Eg har forresten fleire dikt som er inne på det same, blant anna eit som heiter "Alle har sitt".