lørdag 6. desember 2014

Stopp opp littegrann


Kjenner du att typen, han som gjekk forbi?
ein som hastar stadig fram med øyrepluggen i
kanskje han har koffert, dress og slips og dyre briller
ingen veit at fyren går på angstdempande piller
flyktar alltid vidare, livredd for å stoppe
livredd for å tape, livredd for å floppe
kjempar mange kampar, klarar aldri vinne
før han er blitt ferdig, må han raskt forsvinne
bort til noko betre, leite etter meir
tør `kje finna seg ein plass å byggje seg eit reir


Stopp opp littegrann og sei meg igjen
kva fryktar du så fælt min venn?
du kan faktisk velje å ta eit steg til side
la livet ta deg att, og lev midt i det


Same med den dama som trippar der og smiler
håret ligg perfekt på plass, i handa hennar kviler
alltid denne smarte telefonen -men eg trur
faktisk den er usmart, fordi den lagar mur
muren ruvar rundtom alt som ho vil berre gløyme
viser fram det som er flott, mens resten vil ho gøyme
ingen trur at dama, som har sjarm og ry og stil
snart går heilt i oppløysing åleine i sin bil
for ho trur at alle andre fiksar alt så lett
men det er umogleg, og slettes ikkje rett


Stopp opp littegrann og sei meg igjen
kva fryktar du så fælt min venn?
du kan faktisk velje å ta eit steg til side
la livet ta deg att, og lev midt i det


Dei fleste kjenner nokon som har det slik som desse
kanskje er du også ein person som lar deg stresse
stresse av at "alle andre" lagar herleg mat,
har eit prikkfritt hus og aldri lar seg vera lat
eller du blir sur når andre gjer ein plettfri jobb
mens dei oppdrar born og gjerne kler seg som ein snobb
eg må berre seia, til deg som til meg sjølv
det er ikkje viktig at ditt hus er fylt av sølv
viktigast er vener som vil ha deg som du er
likar deg sjølv om du er litt rotete og sær!


Stopp opp littegrann og si meg igjen
kva fryktar du så fælt min venn?
du kan faktisk velje å ta eit steg til side
la livet ta deg att, og lev midt i det!


(c)  Kristin S. Audestad 


Ser for meg at dette kunne blitt ein stor slager i rap-kretsar, men har ikkje heilt kontaktane der. Kanskje like greitt ;)


Slett ikkje noko nytt tema dette heller. Men framleis mange som ikkje har "skjønt det", er eg redd. Synest det er vanskeleg sjølv også innimellom. For ein vil jo inst inne at andre skal tru at ein får til alt, og ein blir  jo flau når ein feilar. Då er det lett å berre "hasta vidare" for å få til noko nytt, så ingen får vite om feilane ein har gjort. Men det er jo heilt menneskeleg å feila! Og erfaringa mi tilseier at når ein tør å innrømma kva ein ikkje får til, får ein både goodwill hjå andre for å vera ærleg, og ein gjev andre sjansen til å stå fram med sine "feil".




torsdag 13. november 2014

Toppane

dei høge
 toppane dansar
 hemningslaus glede
i dei djupe dalsøkka
buldrar tung, intens 
skjærande
sorg
 livsvegen
snor seg ofte
gjennom dalar
på vegen mot toppen
og på toppen kan
vinden hiva deg 
mot dalen
igjen
det
er då du
må hugsa at
det finst nye toppar
du kan faktisk nå dei
berre du finn
dei rette
stiane



© Kristin S. Audestad



Eit dikt som har lagt på vent, fordi eg ikkje heilt var nøgd med det, og fordi det ikkje seier så mykje meir enn folk eigentleg veit. Men greitt å bli minna på det likevel kanskje? Mykje som hender kan me ikkje velja sjølv. Men me kan velja å gå vidare og leita etter toppane igjen! Ofte treng me hjelp til dette, og då er det viktig å ha gode folk rundt seg som viser kvar det er lurt å gå. :)

Så vil vel nokon seia at det gjeld å finna vegar som går utanom både dalar og toppar, men då tenkjer eg at då vert livet også mindre fargerikt og kontrastfylt. Ein lærer i alle fall mykje av å forsera mange høgdemeter i løpet av eit liv...

Neidå eg har ikkje gløymt bloggen, har berre alltid noko anna eg BØR og MÅ gjera... Men i dag er eg sjuk og på sofaen, og har hatt god tid til å grubla!



mandag 15. september 2014

Ein straumesong





Om du tar av rett ved Dalseid på ein liten krongleveg

og kjøre gjennom grovhogde tunnella`
So kjem du til ein plass som kan ta pusten i frå deg
for nedunder dei grå stupbratte fjella
du finn ei lita bygd der tida verkar stå i ro
For Straumebrua, Gulløynæ og sandgrupo hass Jo
er sameleis som sist, og straumen renn jo framleis stri
med spretten laks og fjordaaure i.



Om våren brektar lamma på dei grøne bakkane
og kvitveisen på Skipshelleren blømar
På Skjæret under gilja hekkar fiskemåsane
turistane dei stoppar opp og skjønar
At Straume er ei bygd med sjarm og gode folk med smil,
du kan pusta fritt her, ta frå tankane ein kvil
Når vegen smalnar og du øve Straumebrua kjem
so minke kanskje dine små problem



Du kan òg finna spor av dei som ikkje er her no
I Skipsheller`n ein fiskekrok i sanden
I ungdomshuset årer som får minner til å gro
På gamleskulen blekk frå skulemannen
For dei som levde før oss har sett trygge gode far
dei sytte for dei rundt seg, og den saka er jo klar:
Om Straume òg i framtida skal gje deg sjelero
må me ta vare på kvarandre no!


(c) Kristin S. A.


I helga var det "Straumedag" på Straume der eg kjem frå, og i anledning dagen var eg spurt om å skriva eit kåseri. Eg klarte dessverre ikkje å koma på noko morosamt nett då, så skreiv ein song i staden. Tenkte eg kunne hiva den ut her også, sidan det er skrivetørke her inne... Den inneheld litt dialektord og stadnamn, men trur innhaldet skal vera mogleg å få med seg sjølv om de ikkje har noko forhold til staden :) Mogleg eg hiv på fleire vers etter kvart, men slik er den no. Songen er på melodien "Ballongvisa" som Trond Viggo Torgersen syng i videoen under. 







onsdag 16. juli 2014

Inni meg



inni meg 
bur det mange damer

der bur ei som har mange draumar
og ei anna som er pessimist

der bur ei som tar livet med ro
og ei som krisemaksimerer

der bur ei som trivst ilag med mange folk
og ei som likar seg best åleine

der bur ei som kjeftar på andre
og ei som kjeftar på seg sjølv

der bur ei som er trygg på seg sjølv og veit kva ho vil
og ei som ikkje veit kva ho skal ha på skjeva ein gong

der bur ei som trur
og ei som tvilar

der bur ei som pratar for mykje og tankelaust
og ei som teier stilt men tenkjer mykje

der bur ei som har alt på stell
og ei som har alt på skeiva

der bur ei som berre fjasar
og ei som er svært formell

der bur ei som ser andre
og ei som berre ser seg sjølv

der bur ei som blir inspirert av det andre får til
og ei som blir irritert av det andre får til

der bur ei med stemme så skarp som knust glas
og ei med stemme så mjuk som sommarfuglvengjeslag

der bur ei som lovar
og ei som lyg

og så bur der ei lita jente
som lurar på kortid ho skal bli vaksen

men eigentleg ikkje
vil finna det ut


(c)  Kristin S. A.


Eg vil helst tru at det er dei "snille" damene som alltid rår, men er redd det ikkje alltid er det. Er de med på tankegangen? Skrivelysta har ikkje vore her på lenge, men no kom det i alle fall eit blaff når eg ikkje fekk sova! Veit ikkje om nokon er innom her framleis men om så skulle vera: god sommar vidare! Her har me lærarferie og har prøvd å tatt igjen litt i hus og hage som me ikkje har tid/ork til elles i året ;)

onsdag 19. mars 2014

To mot ein



to mot ein
er ikkje alltid
feigt

nokre gongar
er det
nødvendig

(c)  Kristin S. A.

Har vel ikkje noko umiddelbart å lenkja dette til, synest berre det passa til biletet av to måsar som jaga ei ørn over huset vårt i fjor. Eg har justert kontrastane, om de lurar på kvifor bildet ser slik ut.  Kanskje nokon andre kan relatera seg til teksten?  

onsdag 12. februar 2014

Alle treng nokon

 
Alle treng nokon som ser dei
Nokon som likar dei nett som dei er
Fem eller ein, er `kje viktig
Berre den eine er her

Av og til blir eg liten
Verda blir skummel og ukjent og rar
Kroppen min kjennest sliten
Då er det godt at eg har

Nokon som trøystar og allting forstår
Nokon som strekker seg lenger
For å rekkja bort til handa mi
Nokon med varmande, usynlege englevenger

Alle treng nokon som seier
det ein treng høyra akkurat då
Orda som reiser meg opp att
og får meg til å forstå

Sjølv om eg ikkje klarar
alt det eg vil, så er livet bra
Om eg før brakk i delar
kan eg bli heil att, og glad

Nokon som trøystar og allting forstår
Nokon som strekker seg lenger
For å rekkja bort til handa mi
Nokon med varmande, usynlege englevenger
 
Ein dag så ser eg i speilet
Oppdagar det som du ofte har sagt
Eg er unik og så elska
Sårande ord mistar makt
 
Auga mine vert opna
Føtene dansar, har funne sin sti
Munnen kan ikkje skjula
gleda som gjer at eg også kan bli

Nokon som trøystar og allting forstår
Nokon som strekker seg lenger
For å rekkja bort til handa di
Nokon med varmande, usynlege englevenger
 
(c) Kristin S. A.
 
Ei god venninne har bursdag i dag. Ei som har hjelpt meg mykje på ulike måtar, både med praktiske ting og med gode samtalar. Så i tillegg til presang tenkte eg å gje ho ein liten song, som de ser over her. Teksten og melodien er ikkje så innvikla, for eg såg for meg at det var noko dottera mi kunne syngja. Er ikkje nett så erfaren med å laga melodiar, men denne funkar vel greitt nok?

Eg har spelt den inn med både piano + gitar og dottera mi si stemme, men så fekk eg ikkje til å leggja lydfilar her. Så måtte bita i det MEGET sure eplet og synga sjølv på ein video eg laga med webkameraet. Kjempeflaut. Men eg hadde no vit nok til å henga ein sokk over kameraet så de berre høyrer lyden og slepp å sjå meg i tillegg! Denne versjonen blir nok sletta snart, i hvert fall når eg får til å fiksa dottera mi sin versjon inn her i staden for. Uansett: Grattis med dagen M!
 
 
PS: Songen er også litt til mine fine K, L, LK, S, C, MH blant andre ;)

fredag 27. desember 2013

Julekontrastar

varmt eller kaldt
lyst eller mørkt
reint eller skite
på innsida eller utsida
 
kontrastane ropar høgt 
på denne tida
 
då må me hugsa
kva side Han vart fødd på
 
ikkje på innsida
men ute i ein skiten stall
 
minn deg på det du
som strevar med å få huset til å skina
eller du som ikkje får det til i det heile
eller du som ikkje har ein heim ein gong
 
det viktigaste er
at du har plass til Han
 
og Han bryr seg ikkje om rammene
Han bryr seg om deg

God jul til de som måtte vera innom her! Litt sein desemberoppdatering herifra, men no måtte det til. Eg kom visst ikkje heilt i mål i år heller. Med julevasken og juleryddinga og dei sju (les to) sortane. Kjøkkenet er halvvegs vaska ned. Golva er støvsugde, ikkje vaska. Ingen i familien er 100% i form, ingen er heilt utslått heller. Men juletreet er på plass. Og eg har tenkt ein del på kva som er viktig å fokusera på. Som de ser.  For stallen var nok både skiten og kald og mørk. Men den romma det største underet av alle. I dette ligg det også ei påminning om å ikkje sjå ned på dei som av ulike grunnar fell utanfor i samfunnet. Som slit litt ekstra nett no i jula når kontrastane viser så godt. Ikkje sjå ned på dei - men sjå dei! Gjerne inviter dei til ein samtale, ein kaffikopp eller ei middag om du kan. Og kjenn på gleda når du finn ut at de har meir til felles enn du trudde. Og når du ser at du har gjort noko viktig for nokon.
 
Ynskjer dykk ei god julehøgtid vidare!