Fri

 fri

eit ord ein ikkje 

fullt ut               forstår

     eller set                nok pris på

    før ein                har prøvd 

det motsette

Eit aktuelt dikt idag, på frigjeringsdagen! Trur nok ikkje min generasjon heilt veit kor glade me skal vere for akkurat denne dagen. Me er vande til å kunna gå kvar me vil, og seia kva me vil. 

Diktet er ytterlegare aktualisert av historia om dei tre kvinnene som vart sett fri i USA på mandag. På ein måte eit mirakel og ei gladhistorie. På ein annan måte ei historie om ti grufulle år for desse kvinnene. Prøver å ikkje tenkja på kor lange desse åra må ha kjendest, med sannsynlegvis dagleg tortur. 

Det siste som gjer at eg tenkte på dette ordet idag, var at me såg ein del sauar med lam som spratt glade og fornøgde på bakkane. Riktignok innom eit gjerde, men likevel på gras, og i friluft, ute av den mørke floren dei har stått inne i sidan i haust. Lamma har jo ikkje sett sol ein gong, slik mødrene har. Kjekt å sjå! Og biletet er jo av døra inn til lamma, sjølvsagt. 

(Diktet var liksom eit figurdikt men veit ikkje om de skjøna poenget...)

Fjelltankar

att og fram

fram og att

att og fram

dei små vesena

yrer som maurar

med fargerike skal

fram skal dei

alltid

veg sku` dei ha

hakka og sprengde meg

endåtil bora hol 

gjennom meg

verdsmeistrar

liksom

eg ser på dei og ler

ved neste regnskyll

skal eg rista meg litt ekstra

så noko dett ned

då får dei seg nok ein støkk

og kanskje dei skjønar

kven som er sjefen

Bygda mi, Vaksdal, var isolert av steinras på begge sider idag.

Me menneske likar å ha kontroll. Men naturen er vanskeleg å temja! Dei siste dagane har det gått fleire ras i kommunen min. Etter dette raset for halvanna veke sidan, kom bror min som bil nr. to, medan det framleis rauk i fjellsida. Få minutt etter at denne kollossen datt ned i vegbana i går, kom far min køyrande, som bil nr. tre som måtte stogga foran steinen. Då dette raset gjekk i går, hadde ei venninne nett køyrt forbi. Og ei anna kom køyrande rett etterpå, og måtte snu og ta toget heim.  I dag tidleg var bygda mi isolert av ras på begge sider av vegen, etter eit nytt ras i natt. Som faren min sa: om dette er ein konkurranse om å vera den som kjem nærast raset, håpar eg ikkje at eg vinn....

Eg synest i grunn me har fått nok støkkar no. Dei fleste rasa har gått på E16, der det dundrar mykje trafikk gjennom, sidan det er hovudfartsåra mellom Bergen og Voss. Eg tvilar ikkje på at det vil gå fleire ras i tida som kjem. Me må berre be om at det ikkje må skje alvorlege ulykker knytt til rasa, for at det skal bli fortgang i å få gjort noko med rassikring her. Det beste hadde nok vore å bygd mykje av den rasutsatte vegen i tunnell, noko som også er føreslege. Håpar det skjer, og ikkje om så alt for lenge! 

Kjærleik, nærleik

kjærleik, nærleik

det er oss

saman har me

kasta loss

uansett kvar 

vegen fører

lette eller

 tunge bører

ber me ei

åleine meir

me er to som

byggjer reir

flettar kjærleg

greiner, strå

mjukt og varmt

til våre små

I går var eg i bryllaupsfest som forlovar til ei god venninne og mannen hennar! Eller, dei gifta seg før jul, samtidig med at jenta deira vart døpt. Men igår vart sjølve festen halden, sidan kyrkjebryllaupet kom overraskande på dei fleste dåpsgjestane! Ein kjekk fest, og eg ynskjer 

brudeparet mange fine år saman :)

I tillegg har foreldra mine 29 års bryllaupsdag idag, så gratulerer til både dei og det forholdvis nybakte ekteparet! Om ti dagar feirar eg og mannen ni års bryllaupsdag, så det lyt jo bli kjærleiksdikt i slike tider... 

(Og tusen takk for alltid fine kommentarar på innlegga mine! Eg les og blir takknemleg, men er for tida ikkje så flink til å svara. Men ein dag.... ;)

Mammatankar

om eg kunne spart deg for 

såre tårer, vonde draumar

salte skrubbsår

ville eg gjort det

men eg kan ikkje

det er berre delar

av livet

så i staden klemmer eg deg hardt

syng songar som 

gjer oss varme

og lovar meg sjølv å visa deg 

så snart du er betre

dei gode delane

I haust og heilt fram til vinterferien var det nesten konstant nokon i huset vårt som var sjuke. Det tærer på eit mammahjarte å trøysta igjen og igjen born som har vondt her og der, eller skjelv fordi feberen stig, eller drøymer ilt fordi dei søv dårleg. Det er vondt å vita at det ikkje alltid er så mykje ein kan gjera for at ting skal bli betre nett der og då. Avleiing er eg god på, men det er ikkje alltid nok å sjå på fuglar i hagen om ein har vondt i magen. (Fekk de med dykk rimet?)

Så når ting endeleg stort sett har snudd no, kjenner eg at eg set ekstra pris på latteren og herjinga til borna. Sjølv om det av og til kan eskalera litt fort... Her ein dag hoppa treåringen i sofaen med liv og lyst, og endå eg visste at eg som mor burde ha stoppa det umiddelbart, var det litt artig å sjå på han. Og då skjedde det; minstejenta lo skikkeleg for fyrste gong! Kvar gong han hoppa, skrattlo ho. Sjeldan har vel ei mor oppfordra guten sin til å hoppa i sofaen, men det skjedde mange gongar nett då. Ei kjekk stund der me lo alle saman. 

Slike stunder er gode å hugsa på når vårforkjølingane med påfylgjande feber har dukka opp i desse dagar...

Påsketid

tid for 

å vera 

saman

tid for å leggja ting bak seg

tid for å gå inn i seg sjølv

tid for

å sjå

fram

mot 

lyset

tid for

å takka

For oss kristne er påska ei veldig viktig høgtid. Me markerer at Jesus tok på seg syndene våre, døydde på krossen og stod opp igjen. Enkelt sagt, men garantert ikkje enkelt gjort. Han er oppstanden! Me har mykje å takka for!  

Uansett kva ein trur på, håpar eg dei fleste brukar og har brukt påska til å vera saman med familien og fokusere på familiehygge og kos. Her er familien endeleg samla etter ei påskehelg der mannen tok dei eldste med på hytta, medan eg tok minstejenta med til foreldra mine. Fine dagar for alle, i nydeleg ver! Og godt å komma heim med heile gjengen...

Den beste tida

hast ikkje berre vidare

sjølv om tida med småborn er travel

sa ei eldre dame til meg

med vemod og klokskap i blikket

midt mellom bleieskift, amming

snåttetørk og trassgrining

opplever ein 

Augneblunkane

dei som mange år etter

gjev oss tårer i augene

og mammadunking i hjartet

av sakn og kjærleik

dei harde klemmane

som gjer oss mjuke

dei tillitsfulle spørsmåla

som gjev oss ny innsikt

den trillande latteren

som jagar sinterynkene vekk

dei små hendene som grip

og gjer våre eigne store og trygge

så hast ikkje vidare

sjå og nyt Augneblunkane

for den beste tida 

er no

Tida fyk når ein er mange små og store i huset. Det er mykje som skal gjerast, noko ein gjer mange gongar om dagen, noko ein har planlagt, noko som brått dukkar opp. Men det er viktig å ta eit steg tilbake så ein ikkje går glipp av dei viktige augneblunkane. Dei må nytast der og då! 

Det er lett å avfeia det som eldre menneske seier som sentimentalt prat, og tenkja at dei har gløymd korleis det eigentleg var. Men det er fleire eldre damer som har mint meg på dette i det siste, etter at eg har fortalt kor travelt det er med tre små/halvstore i huset. Ja, det er travelt. Men du er likevel oppe i den beste tida i livet ditt, seier dei. Og eg ser at dei seier det fordi dei veit. 

Behov

somme behov er kunstige

me treng ikkje store tv-ar 

 klesskap fulle av moteklede

strigla stover med designmøblar

eller ein diger SUV

andre behov er ekte

me treng sunn mat

regelmessig rørsle 

ein heim med ei seng å sova i

nokon å vera glad i

og nokon som er glad i oss

nett slik me er

Blir litt irritert av og til av at eg føler me burde ha oppdatert kjøkkenet og stova. Altså, me burde nok det. Men når me ikkje har tid eller midlar nett for øyeblikket (i alle fall ikkje til noko storarbeid), bør eg klara å vera fornøgd med det me har. Me har jo det viktigaste! Ein heim og nokon å vera glad i! 

Så kvifor skal media og ukeblad og slikt masa så mykje om kva som er in og flott, så me som ikkje har sjansen til å pussa opp så ofte, føler me heng etter? Eg skjønar at det er ein fin hobby med oppussing og interiør, og at det er kjekt å få det fint rundt seg. Men å bruka mykje pengar på det, igjen og igjen, ser eg ikkje poenget med. Er det meg det er noko gale med då, eller har folk det rett og slett litt for godt? (Ikkje ta dette ille opp interiørbloggarar, berre eit lite hjartesukk...)