søndag 25. januar 2015

Merkedagane

nokon merkedagar
er vonde

dagar som igjen gjer ein
litt hudlause

der dei som er borte kjennest
både nærare og meir fjerne

der bileta flimrar for augene
slik dei ein gong gjorde

og gjer saknet ekstra sårt
og inderleg illt

© Kristin S. Audestad



I dag er ein slik merkedag. Framleis vond, kjenner eg. Er nett som om hovudet ikkje heilt heng med på slike dagar. Og då kan eg jo berre gjetta meg til korleis det er for dei som var endå nærare  enn eg var. Etter kvart kan ein nok bruka slike dagar til å minnast det gode, men framleis er det ikkje så lett.

Men klisjè eller ikkje, livet går vidare. Og det blir ekstra tydeleg med born i hus. Ynskjer alle ei fin veke, skap gode minne saman!


søndag 18. januar 2015

om du vil bli modell

om du vil bli modell

unngå sol
og smil sjeldan
du vil då ikkje
ha rynker?

et lite middag
og dropp desserten
du kan visst aldri bli
for tynn

gjer som du
får beskjed om
det er dei med pengane
som veit best

om du vil ha det godt

smil mykje
et dungevis med dessert
gjer det som kjennest rett
for deg

© Kristin S. Audestad

Dei færraste går vel ikkje og drøymer om å bli modell. Men samtidig er dei jo flotte, modellane/kjendisane på framsida av blada. Og det kan sjå ut som om dei lever "det perfekte livet". Eg trur likevel ikkje det er sånn. Det perfekte livet er no også i utgangspunktet ein utopi. Las nett ein artikkel der ei av desse damene sa kvifor ho sjeldan var avbilda smilande, og det var altså fordi ho då fekk smilerynker og det var jo ikkje fint... Ho om det! Tenkjer at eit godt liv blir kjenneteikna av maaange smilerynker, så får ein heller tåla eit liv der ein ikkje er i sentrum... Det er nok absolutt best for dei fleste av oss!

Eg jobbar framleis med å rista vekk den stadig tilbakevendande kjensla av å aldri heilt vera god nok, så dette er jo eit tema som går att her inne. Synest det er så viktig at dei rundt meg er fornøgd med seg sjølv, og eg er jo rollemodell som mor og lærar, så då må eg nesten jobba med meg sjølv på dette området også. For me er jo gode nok, alle saman! Både inni og utanpå, og i det me gjer. Gjer me så godt me kan i den situasjonen me er, og med dei ressursane me har, kan ingen be om meir! (Og av og til er det faktisk lov å juksa litt også, "helgevasken" min av golva vart med kostebrett denne gongen...)




mandag 12. januar 2015

Bygdeprat


rykter og sladder 
 negativt bygdeprat om folk
ein kanskje ikkje kjenner ein gong

kva godt fører det til?
lat orda ta eit par rundar
om hjernen før du slepp dei ut

vil det du seier gjera noko
positivt for nokon?
eller omvendt?

om orda dine kan føra til skade
negativitet, meir prat, utfrysing
folk som ler av og ikkje med :

svelg dei før dei kjem ut
 så hamnar dei til slutt
der dei høyrer heime



© Kristin S. Audestad


Det er i periodar mykje fokus på mobbing av born og ungdom. Men eg vil påstå at det eg skriv om over, også kan koma i kategorien mobbing om det pågår over tid og er negativt lada. Det kan gå ut over både vaksne og ungdommar (og born) eller gjerne heile familiar, som på ein måte blir "stempla", nesten for livet.

Det er finst fleire kategoriar bygdestempel. 

Tabbe/ufornuftig-stempelet: Har nokon gjort noko ufornuftig eller tabba seg ut ein eller annan gong (for det har jo ingen andre?), kan det henga fast ved personane i lang tid etterpå. Anten med at dei får kallenamn, eller at det blir brukt for å forklara kven ein snakkar om. "Ja, du veit han Kåre. Han som var i Thailand og vart loppa for pengar på det hotellrommet, og ringte gråtande heim til mora og ikkje ante kva han skulle gjere. Tåre-Kåre ja.

Særing-stempelet:   Det kan også vere at folk som tenkjer litt utanfor boksen og gjer ting litt annleis enn "normen", vert veldig synlege i ei bygd og lette å snakka om. Det ein ikkje forstår, kan skremma folk. Og i staden for å oppsøkja og finna ut av dette, vera opne og gjestmilde, er det for nokon lettare å verna seg bak si eiga lukka dør og prata med nabokona på telefon og fortelja at dei rare nye naboane nett har malt hundehuset knallrosa, og at dei aldri legg seg før laaangt etter tolv! (Korleis veit ho det forresten?)

Suksess-stempelet:  Dette stempelet kan vera det verste av alle. For særingane og dei ufornuftige får kanskje også litt sympati-goodwill. Dei som oppnår noko, derimot. Dei som set seg klare mål, ropar dei høgt, og når dei med god margin, gjerne avbilda på framsida av lokalavisa i same slengen. Dei får også sitt stempel, og lite sympati på kjøpet. Her kjem jantelova inn i biletet, og nokon folk likar å finna ut/på grums om dei som utanpå ser ut som dei lever drøymelivet. Sjalusi er vel eit stikkord...

Eg kunne sikket ha ramsa opp fleire typar "stempel", men de skjønar kva eg meiner? Eg trur ikkje folk eigentleg har lyst å såra dei som blir stempla og prata om. Men det er jo så mykje lettare å snakka om andre, spesielt om ein har nokon svin på skogen sjølv som ein ikkje vil ha fokus på. Og sjølv om dei som blir prata om, kanskje ikkje får høyra så mykje av pratet sjølv, kan ein nok merka det på ulike måtar. 

Trur absolutt ikkje alle er med på dette pratet, men veit med meg sjølv at det er grådig lett å fortelja vidare noko ein har høyrt. Utan å tenkja på at det faktisk kan såra folk som absolutt ikkje har fortent det. Det som provoserer meg mest er når folk blir kritisert for ting dei absolutt ikkje kan noko for sjølv. Ting som heller ikkje går ut over andre på nokon som helst måte. Som utsjånad. Eller korleis dei vel å organisera liva sine. 

Det er lett å bli såra og lei seg for dei som innser at dei blir snakka negativt om. Nokon klarar nok heldigvis å heva seg over det. Medan andre kanskje vurderer vala sine igjen. Men det er vel ikkje meininga at folk skal måtta endra på den dei er, for å "tekkast" bygda? Mange kan ha gode grunnar for at ting er slik dei er, utan at dei utan vidare har lyst til å stå og deklamera det ut på lokalbutikken for dei som måtte vera interesserte.

Eigentleg er det ganske sjølvsagt at ein ikkje kan stempla folk slik, og dei fleste som les dette er vel einige med meg i det. Håpar de då kan hjelpa meg til å "ta tilbake" bygdepratet, og gjera det til noko positivt. Neste gong du "smalltalkar" med nokon i bygda, fortel noko positivt om nokon andre bygdefolk, eller gje kompliment til den du snakkar med! Kanskje det kan få positive ringverknadar? 

søndag 4. januar 2015

Nytt kapittel

eit nytt kapittel
igjen

dette kan bli litt som dei andre

men også noko
heilt anna

eg håpar dette kapittelet
kan gjera meg

litt klokare
litt snillare med meg sjølv
flinkare til å gjere
 ikkje berre tenkje

kanskje finst her dører
som kan opnast

kjellarlemmar som kan
lukkast

garantert finst her
bra folk

eg må berre tora å
sleppa dei inn

© Kristin S. Audestad



Jadå, nytt år, nye moglegheiter. Kan vel ikkje seiast for ofte? Siste setninga kan nok tolkast på fleire måtar, men no tenkte eg fyrst og fremst heilt bokstaveleg. I julekortet denne gongen tok eg med ein open invitasjon om at folk berre kunne stikka innom om dei er forbi. Det kan vera litt skremmande for her er jo absolutt ikkje alt på stell heile tida. Men eg trur at det ikkje bør hindra meg i å sleppa folk inn. Det er jo slik me er! Passe rotete og vimsete, men samtidig glade i folk! Det er lettare å tenkja og skriva om dette enn å gjera det, men som eg også skriv, eg må prøva dette året å bli flinkare til å gjera det eg tenkjer på! 

Håpar de hadde ei flott jul, og må det nye året bringa gode dagar for alle. Husk å stoppa opp av og til, pust djupt inn og tenk på alt du har å vera glad for! Er så lett å gløyma i stresset...

God klem frå meg til alle som er innom!

Skal prøva å skriva dikt kvar søndag.. Får sjå kor lenge det heldt :)

(Har ein klikkedata, så det er eit styr å hiva innpå bilete, sorry latskapen...)


lørdag 6. desember 2014

Stopp opp littegrann


Kjenner du att typen, han som gjekk forbi?
ein som hastar stadig fram med øyrepluggen i
kanskje han har koffert, dress og slips og dyre briller
ingen veit at fyren går på angstdempande piller
flyktar alltid vidare, livredd for å stoppe
livredd for å tape, livredd for å floppe
kjempar mange kampar, klarar aldri vinne
før han er blitt ferdig, må han raskt forsvinne
bort til noko betre, leite etter meir
tør `kje finna seg ein plass å byggje seg eit reir


Stopp opp littegrann og sei meg igjen
kva fryktar du så fælt min venn?
du kan faktisk velje å ta eit steg til side
la livet ta deg att, og lev midt i det


Same med den dama som trippar der og smiler
håret ligg perfekt på plass, i handa hennar kviler
alltid denne smarte telefonen -men eg trur
faktisk den er usmart, fordi den lagar mur
muren ruvar rundtom alt som ho vil berre gløyme
viser fram det som er flott, mens resten vil ho gøyme
ingen trur at dama, som har sjarm og ry og stil
snart går heilt i oppløysing åleine i sin bil
for ho trur at alle andre fiksar alt så lett
men det er umogleg, og slettes ikkje rett


Stopp opp littegrann og sei meg igjen
kva fryktar du så fælt min venn?
du kan faktisk velje å ta eit steg til side
la livet ta deg att, og lev midt i det


Dei fleste kjenner nokon som har det slik som desse
kanskje er du også ein person som lar deg stresse
stresse av at "alle andre" lagar herleg mat,
har eit prikkfritt hus og aldri lar seg vera lat
eller du blir sur når andre gjer ein plettfri jobb
mens dei oppdrar born og gjerne kler seg som ein snobb
eg må berre seia, til deg som til meg sjølv
det er ikkje viktig at ditt hus er fylt av sølv
viktigast er vener som vil ha deg som du er
likar deg sjølv om du er litt rotete og sær!


Stopp opp littegrann og si meg igjen
kva fryktar du så fælt min venn?
du kan faktisk velje å ta eit steg til side
la livet ta deg att, og lev midt i det!


(c)  Kristin S. Audestad 


Ser for meg at dette kunne blitt ein stor slager i rap-kretsar, men har ikkje heilt kontaktane der. Kanskje like greitt ;)


Slett ikkje noko nytt tema dette heller. Men framleis mange som ikkje har "skjønt det", er eg redd. Synest det er vanskeleg sjølv også innimellom. For ein vil jo inst inne at andre skal tru at ein får til alt, og ein blir  jo flau når ein feilar. Då er det lett å berre "hasta vidare" for å få til noko nytt, så ingen får vite om feilane ein har gjort. Men det er jo heilt menneskeleg å feila! Og erfaringa mi tilseier at når ein tør å innrømma kva ein ikkje får til, får ein både goodwill hjå andre for å vera ærleg, og ein gjev andre sjansen til å stå fram med sine "feil".




torsdag 13. november 2014

Toppane

dei høge
 toppane dansar
 hemningslaus glede
i dei djupe dalsøkka
buldrar tung, intens 
skjærande
sorg
 livsvegen
snor seg ofte
gjennom dalar
på vegen mot toppen
og på toppen kan
vinden hiva deg 
mot dalen
igjen
det
er då du
må hugsa at
det finst nye toppar
du kan faktisk nå dei
berre du finn
dei rette
stiane



© Kristin S. Audestad



Eit dikt som har lagt på vent, fordi eg ikkje heilt var nøgd med det, og fordi det ikkje seier så mykje meir enn folk eigentleg veit. Men greitt å bli minna på det likevel kanskje? Mykje som hender kan me ikkje velja sjølv. Men me kan velja å gå vidare og leita etter toppane igjen! Ofte treng me hjelp til dette, og då er det viktig å ha gode folk rundt seg som viser kvar det er lurt å gå. :)

Så vil vel nokon seia at det gjeld å finna vegar som går utanom både dalar og toppar, men då tenkjer eg at då vert livet også mindre fargerikt og kontrastfylt. Ein lærer i alle fall mykje av å forsera mange høgdemeter i løpet av eit liv...

Neidå eg har ikkje gløymt bloggen, har berre alltid noko anna eg BØR og MÅ gjera... Men i dag er eg sjuk og på sofaen, og har hatt god tid til å grubla!



mandag 15. september 2014

Ein straumesong





Om du tar av rett ved Dalseid på ein liten krongleveg

og kjøre gjennom grovhogde tunnella`
So kjem du til ein plass som kan ta pusten i frå deg
for nedunder dei grå stupbratte fjella
du finn ei lita bygd der tida verkar stå i ro
For Straumebrua, Gulløynæ og sandgrupo hass Jo
er sameleis som sist, og straumen renn jo framleis stri
med spretten laks og fjordaaure i.



Om våren brektar lamma på dei grøne bakkane
og kvitveisen på Skipshelleren blømar
På Skjæret under gilja hekkar fiskemåsane
turistane dei stoppar opp og skjønar
At Straume er ei bygd med sjarm og gode folk med smil,
du kan pusta fritt her, ta frå tankane ein kvil
Når vegen smalnar og du øve Straumebrua kjem
so minke kanskje dine små problem



Du kan òg finna spor av dei som ikkje er her no
I Skipsheller`n ein fiskekrok i sanden
I ungdomshuset årer som får minner til å gro
På gamleskulen blekk frå skulemannen
For dei som levde før oss har sett trygge gode far
dei sytte for dei rundt seg, og den saka er jo klar:
Om Straume òg i framtida skal gje deg sjelero
må me ta vare på kvarandre no!


(c) Kristin S. A.


I helga var det "Straumedag" på Straume der eg kjem frå, og i anledning dagen var eg spurt om å skriva eit kåseri. Eg klarte dessverre ikkje å koma på noko morosamt nett då, så skreiv ein song i staden. Tenkte eg kunne hiva den ut her også, sidan det er skrivetørke her inne... Den inneheld litt dialektord og stadnamn, men trur innhaldet skal vera mogleg å få med seg sjølv om de ikkje har noko forhold til staden :) Mogleg eg hiv på fleire vers etter kvart, men slik er den no. Songen er på melodien "Ballongvisa" som Trond Viggo Torgersen syng i videoen under.