mandag 22. august 2016

For seint

eg mislikar sterkt å koma for seint
eg brukar uttrykket «mislikar sterkt»
fordi far min alltid har sagt
at me ikkje skal bruka ordet hatar.
han har forresten òg sagt
at me ikkje skal bruka ordet alltid.
sidan det særs sjeldan stemmer
sorry, pappa

eg er altså ikkje glad i å koma for seint
når eg veit eg er sein, blir eg kald på nevane
men svett på halsen
eg kjeftar på ungane og mannen
(fordi eg eigentleg er sint på meg sjølv)
eg riv ned glas som knuser
(fordi eg skal skunda meg)

eg kan stundom droppa ting eg skal
fordi eg er sein likevel
og ikkje orkar å møta dømmande
(eg føler i alle fall dei er det)
«no kom du for seint igjen-blikk»

likevel er eg alltid for sein
altså, ganske ofte for sein i alle fall
(rodde meg inn att der, pappa?)
kanskje det er sjølvplageri?

 og så gløymer eg ting
to bursdagsbesøk har eg blant anna gløymd
eg mislikar sterkt å gløyma ting òg
av og til tenkjer eg på desse bursdagsborna
og så seier eg «søren òg» - ganske høgt
andre lurar sikkert på kva som nett hende, om dei høyrer det
men eg gidd ikkje forklara at eg var irritert
på grunn av noko som IKKJE hende – for fleire år sidan

det eg eigentleg mislikar, trur eg, er å vera til bryderi for nokon
det hadde ikkje gjort meg noko å vera usynleg
floge på veggen, eller noko slikt
ingen forventningar til meg, heller ingen som vart skuffa
men kanskje kjedeleg i lengda

det er vel mine eigne forventningar som er problemet
på ei side forventar eg, ynskjer eg, å lukkast med alt mogleg
på ei anna side veit eg at det har eg aldri klart før
(«aldri» er i grunn òg fy-fy, men her stemmer det)
så eg forventar òg at eg mislukkast
dårleg kombinasjon

kanskje difor eg veldig ofte kjem for seint
for eg trur liksom at eg må det
det er greia mi
kva skjer om eg er tidleg ute?
då kan jo alt skje?

Kristin 


Sånn for å sei det med ein gong: eg rekk stort sett jobben min... Men elles er eg ofte nett litt etter skjema. Trur ikkje eg skriv så mykje meir under her, diktet var jo så omfattande. Veit ikkje om det kan kallast eit dikt ein gong eg. Men viss eg seier det er det, så er det det vel? Er vel slik med kunst? 

Eg er i alle fall flink med å plaga meg sjølv med det eg ikkje får til, og så trur eg kanskje djupt inni meg at det må vera slik. At det er slik eg er. Ein treiging. Dårleg på multitasking er eg jo, og det er jo det livet består av når ein er småbornsmor. Mange ballar i lufta på ein gong, og vanskeleg å få til alt eg ynskjer. Jaja, det er vel kanskje håp for meg òg... Berre eg høyrer på meg sjølv når eg prøver å ta tak i det eg vil ha endra på!

lørdag 13. august 2016

Hekta

vakne tidlig, sole skin!
denne dagen vert jo fin!
kikke ut og ser ei svala
vakkert stiga, sio dala
nett i dag kan allting skje
eg har håp i augene
fjellet lokke, vil meg by
opp te dans for å bli ny

men eg veit at rotet vente
øvealt og opp i mente
alle flata fulle av
leika, fat, inkassokrav
ikkje betre utafø
kjenne at eg går i frø
av tanken på alt eg sku gjort
luka, rydda, smått og stort

ingen andre har da sånn
naboen har ikkje tonn
av ting so flyt i ståvo si
kanskje daffø han e blid
men i dag ska eg ta tak
gje meg eit solid spark bak
har jo prøvd da før, men NO
blir da lite sitt-i-ro

legg ein plan i håve mitt
huset ska bli rotefritt
ting ska hyvast, seljast, BRENNAST
og når stjerne atter tennast
lukta huset friskt og reint
alle stola står heilt beint
støvet har fått vika plass
for grønsåpa i mitt palass

oj, dar vakna ungane
ein og to, og jammen: tre!
må ha drikka, skjevemat
leite ette reine fat
planen min e alt på hell
rekk eg alt te da blir kveld?
skyv da vekk, og set meg ned
ser på tv, brette kle

og so må eg sjekka nett
snap og face, da e jo greitt…
tima går, da gjer eg òg
frå rom te rom, i ryddetog
med ei og anna avsporing
dar skjermen rope på min fing
og ungane på ny treng mat
og mammakos og mammaprat

mannen min han e på vift
og hjelpe ein med bremseskift
mens eg i huset rydderåne
finversdagen ute gråne
skulle dittn skulle dattn
           skulle visst ha mata kattn  (te naboen)
har so mykje ant å gjera
klara ikkje fokusera

krafsa fram frå lommo att
han so eig meg dag og natt
trykke drevent inn på face
før eg innser: alt gjekk skeis
på grunn av denne trykkedriten
eg blir hekta, rastlaus, liten
om eg vil få tinga gjort
må eg leggja den heilt bort

© Kristin Straume Audestad

Eg overdriv vel ein smule, men eg har hatt nokre dagar som liknar på denne. Og eg håpar ikkje det er gjenkjennande for så mange, men tippar det er fleire som sjekkar mobilen sin ofte (sjølv om dei sannsynlegvis har det ryddigare enn meg). Eg er blitt meir og meir klar over korleis mobilen gong på gong øydelegg fokuset mitt. Likar eigentleg å jobba litt sånn i skippartak, og gjera ting grundig og intenst, i staden for å gjera litt og litt over ein lang periode. Men den mobil-dingsen gjer jo slik at eg gløymer kva eg heldt på med frå eit klikk til neste, slik at eg begynner på noko nytt ganske ofte, i staden for å gjera ferdig det eg heldt på med. Når eg driv med husvask til dømes, kan eg byrja med å spraya med jif på doen og vasken, før eg går på soverommet og nett puttar noko klede i klesskapet, og så trykkjer eg litt på mobilen, og så går eg på kjøkkenet og puttar inn i oppvaskmaskina, og så trykkjer eg litt igjen, og så vaskar eg glaskarmane, og så må eg kanskje på do og der er sprayen tørka og blitt til små prikke-flekkar som eg må spraya på nytt, men framleis kan det enda med at eg går vekk og gløymer det ein gong til, før eg hugsar at eg måtte på do, og endeleg gjer meg ferdig med reingjeringa... Nett der...

Dette er absolutt ikkje noko eg er stolt av, og de som ikkje er slik har lov til å rista på hovudet av meg, og godta deko litt fordi de er mykje fornuftigare enn meg. Men eg har grunn til å tru at eg ikkje er den einaste, og eg trur mobilen etter kvart blir ei slags "verkelegheitsflukt" ("røyndomsflukt" på godt uforståeleg nynorsk) frå alt ein eigentleg burde gjort. Så kjem ein inn i ein vond sirkel der det er meir og meir enn burde gjort, og lettare og lettare å trykkja på mobilen i staden for å ta tak i det. Det går jo sjølvsagt ut over dei ein bur i hus med, og ungane har fått lov til å gøyma mobilen min fleire gongar, når eg har innsett at eg igjen har blitt sitjande. Vil tippa det har litt med personlegdomen å gjera, kor stor tendens ein har til å bli hekta på/avhengig av ting. I så fall har eg sikkert ein bra tendens til det, og det er vel ein av grunnane til at det er like greitt eg aldri har smakt alkohol. Men eg har i alle fall innsett at eg sjekkar mobilen for ofte, og det er vel fyrste fase av eit endringsarbeid - i alle fall når eg ser det er eit problem? Dei med rusproblem kan jo til dømes vera med i Anonyme Alkoholikere for å få kontroll på livet sitt igjen. Lurar på korleis det er med oss mobilavhengige - finst det noko tilsvarande? Tause Tvangstrykkjarar? De som kjenner kallet til å vera med og starta gruppa får gje meg ein lyd! (Ein viss fare for at det dukkar opp nokon som av avhengige av å gå på do òg då, med det namnet, men på den andre sida: kven er ikkje det?) 

Så er det rotet då. Herlighet. Eg har mast om det mange gongar. Eg har skrive dikt om det mange gongar. Eg har TIL OG MED prøvd å rydda det mange gongar. Men det er visst framleis her. Så eg har skjønt at det ikkje er noko veg utanom: me lyt kasta ting/gje ting vekk til gjenbruk for å få betre oppbevaringsplass, og slik at alle ting har sin plass og sin funksjon i huset. Og innføra gode rutiner. Det tok meg berre tolv år å innsjå det. Og det tar vel kanskje tolv år til før mannen min innser det, men det er jo mogleg det har "forsvunne" ein del i huset før den tid.... Nei, altså, han er på glid mannen òg, sånn kastemessig, så det er nok håp for oss. Viss eg klarar å leggja vekk mobilen lenge nok til å ta ein tur til Fretex då. Eg har forresten prøvd før med mobilparkering i gongen, men det funka heller dårleg. No er eg nøydd til å prøva igjen på eit vis, og det handlar vel eigentleg om at eg må ta eit val. Bestemma meg for kven som skal ha styringa her. Og øva opp konsentrasjonen igjen, slik at eg får fokus og gjer ferdig det eg byrjar på, i staden for å ha mange halvferdige prosjekt både i huset og i hovudet mitt. Det burde vel vera mogleg? For andre tvangstrykkjarar kan eg tilrå boka "Operasjon Sjølvdisiplin" av Agnes Ravatn, ho får verkeleg sagt det, og kjem med gode (både forskingsbaserte og sjølvtesta) råd for å ta tilbake kontrollen ein føler ein har tapt forlengst.

fredag 5. august 2016

Mykje på lager

Eg surrar litt innimellom
det er så mykje som ligg lagra i meg
Vonde, Gode, Såre Minne
tett i tett inni meg

Nokre minne er lagra i hendene
Når eg stryk over eit stoff
eller det renn iskaldt vatn
over fingrane mine
ploppar dei fram som det var i går

Den nye kjolen eg hadde på
då eg møtte han som no er borte
Den kalde elva me henta vatn i
som småborn

Andre minne er lagra i nasa
Dufta av syriner får fram hagebesøka
og for lengst avlidne grandtanter
med store forkle
og gode fang å sitja i

I øyrene ligg både gode og vonde minne lagra
Sirenelydar får meg alltid til å støkka til
tenkja på han, og då han for
Medan lydane av babylatter
får fram dei lysaste augneblunkane
frå lenge, lenge sidan

Er det rart eg rotar litt
med dagar eller namn
og ikkje hugsar kva eg gjorde i går
når kroppen min er stappfull
av årgangsminne?

© Kristin Straume Audestad

Når ein snakkar med ein del eldre folk, kan ein merka at dei surrar litt. Dei forvekslar kanskje namn, eller blandar vekedagane saman. Men spør du dei om gamle dagar, klårnar augene til, og spennande historiar/augneblunkar kjem som perler på ei snor. Det kan nok vera litt flautt for ein del av dei eldre å merka at dei surrar litt med notida, men eg tenkjer det ikkje er løye at ting går litt om ein annan, så mykje dei har opplevd, så mange dagar som har passert!

Sjølv om dei kanskje har gløymt navnet til den som kjem innom, set dei stort sett alltid pris på besøk. Og spør du om gamle dagar, kan du få vita mykje spennande! Levd liv skal ein ikkje kimsa av, der er det mykje lærdom å få... sjølv om me helst likar å gjera alle feilane sjølv ;) Og ein dag er det kanskje me som sit der og surrar, og tenkjer på gamle dagar med Pokemon-jakt, facebook og så vidare....

mandag 25. juli 2016

Du og eg

Her er me i dag, og me er her ilag
 og mellom oss veks det eit band
som knyt oss saman, for no er me eitt
som ektepar, kone og mann
Det er ikkje sjølvsagt å oppleva det
det har me nok begge forstått
Men hamna me fann i kvarandre er trygg
og saman så har me det godt

Du og eg har valt kvarandre
Du og eg skal dela stort og smått
Du og eg skal saman vandre
både når det glitrar og er grått

Det tok jo litt tid før me skjønte det heilt
nesten for godt te ver` sant
Var denne gnisten som fanst mellom oss
kjærleik me endeleg fant?
Me søkte i hjarta - for kjendest det rett?
Høyrde mi hand til i di?
Du såg meg, eg såg deg, og så var det lett
https://openclipart.org/image/2400px/svg_to_png/166676/plainheart.pngi armkroken din vil eg bli

Du og eg har valt kvarandre
Du og eg skal dela stort og smått
Du og eg skal saman vandre
både når det glitrar og er grått

Dei dagar som kjem veit me fint lite om
berre at dette er rett
Rundt oss så faldar naturen seg ut
ein sommarfugl landar så lett
Midt i ein epleblom duftande, skjør
over ei måltrast sitt reir
ber med seg lovnad frå Skaparen vår
om kjærleik, og styrke, og meir!

Du og eg har valt kvarandre
Du og eg skal dela stort og smått
Du og eg skal saman vandre
både når det glitrar og er grått

Du og eg har valt kvarandre!

© Kristin Straume Audestad

Kjærleik kan ein seia mykje om. Eg trur det er ein ganske stor fare for at eg har vore innom temaet før... Kjærleik kan gjera ein blind, og kjærleik kan gjera slik at ein endeleg ser. Mange relasjonar har element av kjærleik i seg, men den kjærleiken eg tenkjer på no, er kjærleiken mellom to som forelskar seg i kvarandre, og etter kvart elskar kvarandre. Sommarfuglar-i-magen-kjærleiken. Den trygge kjærleiken. Ofte er kjærleiken basert på sterke kjensler, som det er godt å kjenna på. Av og til litt vondt å kjenna på. Av og til kjem kjærleiken stormande, men eg trur minst like ofte den "listar seg innpå", spirar og blomstrar gjennom venskap, og fyrst gjer seg gjeldande etter ei stund. Kanskje gjennom gode blikk og lange klemmar, som etter kvart fører til leiande hender og prøvande kyss.  

Etter kvart som forholdet utviklar seg, vert det naturleg å ta eit val. Er dette noko å satsa på? Eller bør eg trekka meg ut før eg involverer meg for mykje? Har den andre like sterke kjensler som meg? Ser eg for meg at me kan skapa familie saman, verta gamle saman? Det er nok ikkje alltid svara står klart med ein gong. Og ein vil jo aldri vita heilt korleis framtida blir. Men eg trur det er viktig å prata saman om dette, finna ut kvar ein vil med forholdet. Og på eit eller anna tidspunkt ta valet. Anten: dette kjennest ikkje riktig ut, me avsluttar medan "leiken er god". Eller: Jess, me satsar!  Det er vel på dette tidspunktet ein del vel å forlova seg og gifta seg, og/eller få born ilag. Det kan vera skummelt å satsa. Ein veit jo ikkje korleis det blir. Kan det vera noko betre som ventar ein, om ein avsluttar dette? Grådig vanskelege spørsmål, men eg trur i grunn ikkje at det er slik at "graset er grønare på den andre sida". Og er ein usikker på om ein kjenner kvarandre godt nok, bruk tid og energi på å bli betre kjende, då vel!  

Når ein satsar, når ein "vel kvarandre", går altså ikkje resten av seg sjølv. Ein må jobba med eit forhold. Ein må vera klar over at det kjem til å gå opp og ned. Og at når den eine er i ein dal og har det vanskeleg, er det mogleg at det går ut over den andre. Ein bør vera villig til å ofra litt av sine "kjepphestar" og koma den andre i møte på midten, samstundes som ein ikkje må mista seg sjølv heilt. Gje og få. Snakka kvarandre opp. Støtta kvarandre.  Gjera feil, og bli tilgitt. Tilgje den andre når den feilar. Og læra av feila sine, så dei ikkje gjentek seg for ofte. (Dette er VANSKELEG - spesielt om de ikkje er einige om kva som eigentleg er rett og feil...) Og så bør ein vera klar over at om ein får born, blir det meste annleis... Annleis treng absolutt ikkje bety negativt. Men det vil vera ting som påverkar parforholdet, mest opplagt er vel det at ein får mindre åleinetid ilag som kjærestepar, og mindre kvalitetssøvn...

No høyrest eg muligens ut som ein sjølverklært kjærleiksekspert, og det er eg vel absolutt ikkje. Har nok gått i mange grøfter. Lært av det av og til, og av og til ikkje. Eg jobbar med å vera rausare. Om begge sit på kvar si tue og seier "du kan ikkje gjera det, for eg fekk ikkje lov til det", kjem ein ikkje så langt, og ofte hugsar ingen kven som eigentleg byrja... Det er mykje betre å unna kvarandre "goder" som åleinetid, fjellturar, vennetid, og så vidare, sjølv om det i travle kvardagar er lett å sjå kva ein heller ville den andre skulle gjort. Det er noko med at slike ting GJEV ein energi til å ta fatt på oppgåver ein kanskje heller ikkje ville orka, viss ein går "oppi det" heile dagen. 

Og så er det viktig å få åleinetid ilag som par. Kvalitetstid. Det treng ikkje vera vanskelegare enn å sjå ein film ilag på tv etter at borna søv. Laga seg noko god mat attåt. Men det er jo også fint å koma seg ut av dørene ilag. Me har vore i to bryllup på litt over ei veke no, og eg merkar at berre det har gjort meg i det meir romantiske hjørnet. Det er kjekt å sjå når to vel kvarandre, og eg unnar dei det så veldig! Det er godt å vera to. Åleine er ein nok meir sårbar. Samstundes som ein slepp å jenka seg i forhold til eit anna menneske. Men det å jenka seg og tilpassa seg kvarandre, trur eg i grunn berre er sunt, om det skjer på ein gjensidig måte.

For øvrig var dei to bryllaupa veldig kjekke samankomstar der me feira to flotte brudepar!! Det eine brudeparet fekk diktet over i gåve (pluss noko litt meir handfast). Systera mi har laga ein fin melodi til det, eg legg den ut etter kvart når ho har tid å spela den inn. Eg veit det ikkje er gitt at alle finn seg nokon å leva livet saman med. Og eg trur ikkje det er eit poeng at ein skal setja all innsats på å leita etter nokon, om ein er åleine. Ein kan leva gode, fine liv som singel òg, dei fleste har jo familie og vener å vera med! Men eg er no litt Kristin giftekniv likevel då, for eg trur det gjer godt å ha nokon å elska på "kjærastemåten", som elskar ein sjølv tilbake, akkurat slik ein er. Og at det finst nokon der ute for alle, om ein tør opna opp for moglegheita. Det er alltid ein sjans for å bli såra. Men det er også ein sjans for å finna det ein ikkje turte håpa på - ein kjærast å dela livet med! Kanskje det til og med er nokon du kjenner, som du berre ikkje har fått augene opp for endå?

søndag 3. juli 2016

Sånt e venna te

(mel: That`s what friends are for)

hei du
da e lenge sio me  
har prata djupt og drukke te
men eg trur fortsatt at me e
ganske trygge på kverandre

du veit
ka so røre seg i meg
og eg trur eg kjenne deg
so godt at når me endeleg  
e åleina uten andre

kan smila, kan kvila
veta at me vil kverandre godt, og le
sånt e venna te!
og grina og skina
opna oss og vera slek me e
sånt e venna te!

for eg
kan kje alltid slappa av
da e so grådig mange krav
og mykje stress og mas og kav
da e ikkje alt eg greie

og du
har òg mångt du vil ha gjort
viss verden snurre litt for fort
so veit du kor du finn min port
og so kan me, slek me pleie

få smila, få kvila
veta at me vil kverandre godt, og le
sånt e venna te!
og grina og skina
opna oss og vera slek me e
sånt e venna te! 

© Kristin Straume Audestad

Eg har vel sagt det før òg, at eg trur eigentleg ikkje eg er noko god venninne. I alle fall ikkje om målet på det er at ein har ofte kontakt. Eg er ikkje flink til å "fylgja opp" og "oppretthalda" venskap på det reint fysiske planet, med jamnlege treff og/eller hyppig teksting/snapping/facing/instagramming osv. Det er liksom så mykje som føregår i heimen når ein har mann og tre born (og hus og hage og jobb) at kvalitetstid med venninner dett litt i bakevja, som noko ein tek som ein bonus viss ein får det til. Men eg håpar at venninnene mine (eg trur faktisk eg har nokon til trass for det eg nett har sagt) veit at eg er der for dei viss dei treng meg. Sjølv om eg heller ikkje er så god til telefonpratar... Eller så flink til å svara på meldingar. Det slo meg no at dette ikkje framstår som noko god søknad om nye venninner, men det har eg vel eigentleg ikkje tid til likevel, når eg knapt klarar å halda kontakten med dei eg har. (Her føler eg at det er på sin plass å skyta inn at det sjølvsagt er kjekt å etablera nye venskap, men at desse då ikkje kan belaga seg på å sjå meg så ofte...)  

Eg huskar at me song "That`s what friends are for" i skulekoret på ungdomsskulen (me gjorde det, sant?), så det er ein song eg har gode minne frå. I kveld vart eg sitjande og spela den på piano, sikkert mest pga eg prøvde å prokastrinera (utsetja) husarbeidet, men det gjorde i alle fall at eg vart grublande litt på dette. Og ville laga min eigen versjon av songen. Det vart på dialekt, sidan eg følte det vart mest ekte for meg. Det er trass alt dei inste, ærlege kjenslene det handlar om. Godt å vita at sjølv om eg ser dei fleste venninnene mine sjeldan (har ei venninne til nabo, så ho er vanskeleg å unngå, heldigvis :) ), så føler eg at eg kan vera meg sjølv når eg er saman med dei. Me ser kvarandre, aksepterer kvarandre. Det er godt å vera ilag med nokon utan kjensla av å bli vurdert. Då sluttar eg å vurdera meg sjølv også, og det trengs. 

(Som småperfeksjonistisk norsklærar er eg nøydd til å seia at eg veit eg manglar ørten tødlar (slike: ` ) på alle dialektorda, men eg orka rett og slett ikkje skriva dei. Kan jo skulda på at det vart for mykje "støy" i teksten òg, om det er ei meir godteken forklaring. Og så lurar eg litt på om "sånt e venna te" får for lite fram innhaldet (det skal ho bety "det er det venar er til for"), kanskje det heller burde stått "sånt har me venna te", eller noko liknande. Jaja, kunstnerisk fridom er til for å brukast!)

onsdag 29. juni 2016

Sommarfuglen

med sprudlande latter, klart blikk
frekner på nasa og bustete hår
syngjande for full hals
bora du deg inn i hjarta våre
som ei herleg lita larve

så endra du deg sakte
ikkje alt fekk fram smilet ditt
sinnet derimot, låg lett latent
du laga deg ei maske utanpå huda
nett som du gjekk i dvale i puppa di

no ventar eg på at du skal bryta deg ut att
levande, fri, fargerik, modig
så sterk at du tør vera skjør
og flyga ut i verda med ærleg blikk
trygg på at me elskar deg

 © Kristin Straume Audestad

Det å vera småbornsmor er krevjande på sitt vis. Men når borna vert større og nærmar seg tenåringsalder, er det ikkje berre plankekjøring det heller. Brått er det ein naturleg skepsis til alt me som foreldre seier. Jammen... Ein har behov for å finna sin stad her i verda, og vert ofte ganske påverka av venane sine, meir enn av foreldra. Eg trur likevel det me som foreldre gjer, og har gjort tidlegare, framleis påverkar borna. Kanskje berre på ein annan måte enn tidlegare. Før gjorde kanskje borna det me sa. Når dei nærmar seg tenåra, gjer dei gjerne det motsette av det me seier. Så det gjeld å halda tunga beint i munnen.... 

Det er ein fase med sterke kjensler, og samstundes lukkar ein gjerne inne ein del av kjenslene for dei vaksne. Kanskje bortsett frå dei sinte kjenslene då. Men eg har eit håp om at denne fasen òg har ein ende, og trur samstundes det er ein viktig fase for at ein med tida kan verta vaksen og moden og ha meir innsikt i både seg sjølv og andre. Så spørs det om me som foreldre greier å sleppa taket, når tida er mogen for det. Nett det vil eg ikkje tenka på nett no. 

mandag 20. juni 2016

Naustsoga

Om alt er omskiftande, alt verkar laust
så veit du eg står her så trygt og så traust
med minne eg gøymer i bjelkane taust
for eg er eit grindverksbygd naust
Og her var det eingong eit yrande liv
folk lassa i båtar med sterkarma hiv
Om straumen var stri og om vinden var stiv
dei rodde med mot og med driv
 
Det hende i mellom at det vart for stritt
dei minna er ikkje så lett å bli kvitt
frå eg husa kroppar så kvite som kritt
då stakk det i nausthjartet mitt
Nei då er det betre å tenkja litt på
då fjorden var blankast og himmelen blå
og storlaksen slompa på veg heimefrå
På naustbakken slo dei med ljå
 
Og rundt meg vaks raude og saftige bær
som borna dei plukka, og fangsten var svær
Så dyppa dei leande ned sine tær
i fjorden som eg har så kjær
Ein kar kom frå gilja med båten sin full
av laks som var fjorden sitt finaste gull
Så bytte han klede, tok på busserull
og spela på fela ein sull
 
No står eg her einsam og prøver forstå
kvar det vart av alt som eg har fått sjå
Eg kjenner det inst i den mørkaste krå
at sjølv om eg står litt på skrå
så gøymer eg minne av viktig verdi
er vitne om ei forlengst bortkomen tid
Ja, set deg litt her og slepp tankane fri
så kviskrar eg naustsoga mi
 © Kristin Straume Audestad
 
Dette diktet var eigentleg meint som ein song i bursdagsgåve til broren min i fjor, men kom meg aldri til å laga melodi til det. Eg har tenkt mange gongar på kor spennande det hadde vore om gamle ting kunne fortelja historiane sine. Eg trur me kunne lært ein god del av dei, i så fall. Mistenker at folk hadde mykje dei same problema før i tida som no, berre i andre utgåver... Men dei levde på eit anna vis, og eg trur at dei på ein måte levde rikare enn me gjer i dag, for dei levde nærare kvarandre, nærare naturen, nærare liv og død, og meir utan filter. Sjølv om det var mykje ein ikkje snakka høgt om, som no er allment kjent og blir teke opp i media nesten dagleg, trur eg me likevel har mista noko anna på vegen. 
No ser me ofte det meste på ein eller annan skjerm før me møter det i det verkelege liv. Ein har kontakt med andre folk via skjermar. Ein får nesten ikkje augekontakt med folk rundt seg i det daglege, dei glor ned i mobilane sine. Eg er redd folk òg lyttar mindre til dei eldre enn dei gjorde før. For om ikkje gamle ting kan fortelja om "gamle dagar", så finst det ein god del eldre folk som gjerne fortel om korleis ting var før. Det er liksom avleggs å bry seg om dette, ting skiftar så fort, og ein prøver å henga med i svingane. Men gløymer å lytta til dei som har opplevd andre tider, og læra av dei.
Dette vart i grunn berre rotete, eg har visst mange tankar på ein gong, veit ikkje om alt stemmer ein gong... Men tjohei, det er sommar og mange har ferie! Kanskje de kan bruka litt av den til å besøka nokon eldre slektningar? Det er fint å visa at ein verdset også dei eldre.
Eg har forresten grubla ei stund på kva eg skal gjera med bloggen framover (den byrjar å bli gamal og utdatert den òg..). Føler eg nærmar meg eit vegskilje, og har lyst til å skriva andre tekstar og i andre format. Men har mange halvskrivne dikt eg skal prøva å ferdigstilla og hiva ut i løpet av sommaren/tidleg haust. Og så tenkjer eg at eg etterpå legg bloggen i dvale ein lengre periode, muligens for godt (utan å fjerna den frå nettet, då). Hiv gjerne ut eit dikt ein sjeldan gong om det dukkar opp noko som eg har lyst til å få ut, men ikkje noko elles. Det er no ikkje akkurat så mange som er innom her at eg trur det vert eit stort sakn for folk, men greitt å seia litt korleis eg tenkjer, for deko trufaste som er innom jamnleg :) Det nærmar seg 500 dikt på bloggen, så eg lurar jo på om eg skal bruka nokre av dei til noko, men veit ikkje heilt kva endå. Uansett må de ha fine sommardagar, og husk å slappa av! <3